...

و هنگاهی که اندوه من به دنیا آمد...

هنگامی که اندوه من به دنیاآمد از او پرستاری کردم.و با مهرو ملاطفت نگاهش داشتم .اندوه من مانند همه ی چیز های زنده بالاگرفت و

نیرومند و زیبا شد و سرشار از شادی های شگفت...

من و اندوهم به یکدیگر ممهر می ورزیدیم و جهان گرداگردمان را هم دوست می داشتیم زیرا که اندوه دل مهربانی داشت و دل من هم از اندوه مهربان شده بود.

هرگاه من و اندوهم باهم سخن می گفتیم روزهایمان پرواز می کردند و شبها آکنده از رویا بود...زیرا که اندوه من زبان گویای داشت و زبان من هم از اندوه گویا شده بود...

هرگاه من و اندوهم باهم آواز می خواندیم همسایگان ما کنار پنجره هایشان می نشستند و گوش می دادند...زیرا که آوازهای ما مانند دریا ژرف بود و آهنگ هایمان پراز بادهای شگفت...

هرگاه من و اندوهم باهم راه می رفتیم مردمان مارا با چشم مهربان می نگریستند و با کلمات بسیار شیرین باهم نجوا می کردند...

بودند کسانی که از دیدن ما غبطه می خوردند زیارا که اندوه چیز کران مایه ای بود و من از داشتن او سرفراز بودم...

ولی اندوه من مرد.....

چنان که همه ی چیزهای زنده می میرند و من تنها مانده ام که باخود سخن بگویم و با خود بیندیشم...

اکنون هرگاه سخن می گویم سخنانم به گوشم سنگین می آیند...هرگاه آواز می خوانم همسایگانم برای شنیدن نمی آیند...هرگاه هم درکوچه راه می روم کسی به من نگاه نمی کند....

فقط در خواب صداهایی می شنوم که با دل سوزی می گویند

ببینید..این خفته همانی ست که اندوهش مرده است...!!!

راز چشمان تو

دوستت دارم بی آنکه بتوانم بهت بگویم

دوستت دارم بی آنکه بتوانم به چشمانت نگاه کنم

براستی فرق چشمان من و تو در چیست ؟!!

که من نمیتوانم حتی لحظه ای به عمق چشمان زیبای تو نگاه کنم؟

آیا دلیلش این است که من بیش از حد عاشقم؟

یا چشمان تو سرشار از عشقی است که وجودم را میلرزاند

و تا عمق وجودم نفوذ میکند؟

یا هردو؟

اما دلیلش هرچه هست...میدانم که بی دلیل عاشقتم

من نترسیدم

تو ترسیدی . از روزگاز، از سرنوشت ، حتی از عشق!!

آره تو از عشق هم ترسیدی.... ولی من نترسیدم

تو از انتظار ، از دلتنگی ، از نگران کسی بودن ، از عاشقانه کسی را پرستیدن ، از دوست داشتن کسی بیشتر از خود،

از درد و رنج عشق ، و ......  ترسیدی!

اما من بدون هیچ شک و تردیدی قدم در راه عشق گذاشتم . من مثل تو از عاشق بودن ، از رسوا شدن هیچ پروا و ترسی ندارم!

میدونم که تنها من که از عشق نترسیدم در معرض خطرم ولی.....

نمیدونم تا کی با منی !؟ تا کی درد عشق رو برام زمزمه میکنی تا مبادا عاشقت بشم؟؟؟!!!!!

تو خیلی سعی کردی منو عاشق نکنی

ولی باید بهت بگم شکست خوردی

چون من عاشق شدم

عشق زمینی .................عشق آدمیزاد به آدمیزاد

وقتي عاشق ميشي تركت ميكنن ، وقتي تنهايي كسي سراغت نمياد وقتي ميخواي تنها باشي همه در كنارت پرسه ميزنند وقتي با محبتي ، بر تو پشت ميكنند و وقتي سنگدل ميشوي همه بر تو ترحم ميكنند ! چرا؟! چراآدمها جذب بي مهري ميشوند ؟! چرا آدمها درآغازاويي را كه صادق است رها ميكنند و در پايان بعد از به يادگار گذاردن زخمهايي به وسعت بي مهريشان ،بي وفاي هایشان و دروغهايهایشان به سويه تكه اي باقي مانده از عشقي كه خود آن را زير پايهایشان له كرده اند آري له كرده اند
،درست همان لحظه اي كه گوشهايشان را گرفتند و صداي فرياد ها ، زجه های او را نميشنيدند و رنگ اشكهايش را انكار ميكردند! حال بازگشتندبه موقع آمديدحال ميتوانیم همگی در تشيع جنازه روحش شريك شويم حال بايد رفت و سيه پوش شد براي كسي كه خود با دستان خود

عشق رازي است مقدس . براي کساني که عاشقند ، عشق براي هميشه بي کلام ميماند ؛ اما براي کساني که عشق نمي ورزند ، عشق شوخي بي رحمانه اي بيش نيست .
______________________________

پرسيدم چرا دوستم داري؟ توي چشمام نگاه كرد وهيچي نگفت گفتم شايد واقعا دوستم نداره؟ وقتي رفت فهميدم دوست داشتن دل ميخواد نه دليل

___________________________-
.

نذاري فاصله ها ، تو هجوم سايه ها ، ميون غريبه ها ، نذاري تو جاده ها تو رو از من بگيرن ، تو خودت خوب مي دوني ، توي راه زندگيم ، دلخوشم به بودنت ، پس نكني يه كاري تا فرق نكنه چه بودنت ، نبودنت.
____________________________
.

آن شب هستي را چه جلوه ها بود تو بودي دنيا به کام ما بود عشقت با جان من آشنا بود عشقت لاله صفت لب بر خنده گشود مه چون چهره ي تو رويايي.
_________________________

.ملاحظه ي حال ديگران را ميکني ، کسي را که دوست داري بيشتر ملاحظه کن. راز عشق در آن است که به محبوبتان قدرت و آرامش بدهيد و از او قدرت و ارامش دريافت کنيد، اما نه با اصرار.! راز عشق در آن است که حقيقت اصلي عشق (يعني تفکر) را از ياد نبريد

___________________________

لا لالالا نخواب دنيا خسيسه واسه كم آدمي خوب مي نويسه يكي لبهاش تو خوابم غرق خنده است يكي پلكاش تو خوابم خيسه خيسه لا لالالا نخواب عاشق يه سيبه هميشه سرخ و تب دار و غريبه تا اون بالاست رسيده است ولي تنهاست پايين هم كه مي افته بي نصيبه.
___________________________________-

.روياي با تو بودن را نمي توان نوشت نمي توان گفت و حتي نمي توان سرود.با تو بودن قصه شيريني است به وسعت تلخي تنهايي و داشتن تو فانوسي به روشنايي هر چه تاريکي در نداشتند و ..... ومن همچون غربت زداي در آغوش بيکران درياي بي کسي به انتظار ساحل نگاهت مي نشينم و ميمانم تا ابد و تا وقتي که شبنم زلال احساست زنگار غم را از وجودم بشويد بانوي دريايي من

شاگردی از استادش پرسيد: " عشق چست؟

 استاد در جواب گفت: به گندم زار برو و پر خوشه ترين شاخه را بياور. اما در هنگام عبور از گندم زار، به ياد داشته باش که نمی توانی به عقب برگردی تا خوشه ای بچينی

شاگرد به گندم زار رفت و پس از مدتی طولانی برگشت. استاد پرسيد: " چه آوردی؟ " و شاگرد با حسرت جواب داد:هيچ! هر چه جلو ميرفتم، خوشه های پر پشت تر ميديدم و به اميد پيدا کردن پرپشت ترين، تا انتهای گندم زار رفتم.

استاد گفت: " عشق يعنی همين.

من خواستم زندگی كنم،راهم را بستند

ستایش كردم ،گفتند خرافات است

عاشق شدم، گفتند دروغ است

گریستم، گفتند بهانه است

خندیدم، گفتند دیوانه است

دنیا را نگه دارید می خواهم پیاده شوم...

( دكتر علی شریعتی)